آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟
بی وفا، بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟

عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم
دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟

وه که با این عمر های کوته بی اعتبار
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟

آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کند
درشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا ؟

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر
راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟

بی مونس و تنها چرا ؟
تنها چرا ؟ حالا چرا

خوب من همیشه به همه میگم  این نیز بگذرد حالا وضعیت خودم طوری هست که می پرسم این نیز بگذرد ؟

نمیدونم می گذره یا نه ولی برای من مهم نیست وقتی کسی که همه میگن سمتش نرو انتخاب می کنی همین میشه

وقتی می گی همه لیاقت شانس دوم دارن خوب میفهمی همه نداشتن

وقتی میگی عوض شده منم کمکش می کنم ولی عوض نشده همونی بود که قبلا بوده

وقتی از یک آدم انگشت نما آدم میسازی بهش میگی مثل کوه پشتشی ولی به جایی میرسی که دلت می خواد اون کوه رو سرش خراب کنی

وقتی به جایی میرسی که میگی زندگی بهتر از این نمیشه ولی تو یک لحظه با یه تماس میفهمی بدتر از این امکان نداشت اتفاق

بیفته

در روزگاری که لبخند آدم ها بخاطر شکست ما است ، بر می خیزیم تا بگریند

خوب من فهمیدم این جمله واقعا جواب میده وقتی من ایستادم اون گریست

گاهی نفس به تیزی شمشیر می شود

از هرچه زندگیست دلت سیر می شود

گوئی به خواب بود جوانیمان گذشت

...اغلب چه زود فرصتمان دیر می شود

کاری ندارم آنکه کجائی چه می کنی

واقعا فرصتها زود دیر میشن خیلی زود